ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ κ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ
ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
MHNYΣΗ
της
Μαρίας – Μαγδαληνής Χατζηαθανασίου, του Μαρίνου και της Ελένης, κατοίκου Παλαιού Φαλήρου Αττικής
ΚΑΤΑ
της
δερματολόγου ιατρού – Χειρουργού, οδός Αθήνα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αξιότιμε κ. Εισσαγελέα,
Δυστυχώς αναγκάζομαι πλέον να προβώ, στην καταμήνυση της ιατρού μου για σωματική βλάβη, την οποία προκάλεσε από εγκληματική αμέλεια σε βάρος μου.
Η ψυχική μου όμως κατάσταση -λόγω της βλάβης της υγείας μου, προκληθείσας αιτιακά από τις ενέργειές της μηνυόμενης αλλά και λόγω της εν γένει συμπεριφοράς της, η οποία δεν συνάδει με το λειτουργημά της- με υποχρεώνει να θέσω με λύπη τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά υπόψη σας, ζητώντας τη δίωξη και τιμώρηση της για την πλημμελή ιατρική αντιμετώπιση μου.
Γιατί, η τιμώρηση τέτοιων ιατρικών σφαλμάτων, αποτελεί πράγματι ζήτημα γενικότερου συμφέροντος -καθώς αντικείμενο προστασίας δεν είναι άλλο από το πρωτεύον αγαθό της υγείας- γεγονός που αναγνωρίζει φυσικά το θετό μας Δίκαιο επιφυλλάσοντας ορθά ευαίσθητη στάση απέναντι στην ουσιαστική αντιμετώπιση αλλά και τον τρόπο δίωξης των εγκλημάτων του είδους (για τα οποία η ύπαρξη έγκλησης παρέλκει, κατά το άρθρο 315 παρ. 1 εδαφ. Β’ ΠΚ).
Γι’ αυτό και αναγνωρίζεται ρητά πως, εφόσον ο ιατρός επέδειξε συμπεριφορά αντίθετη προς το αντικειμενικώς επιβαλλόμενο (από τον Ιατρικό Κώδικα) καθήκον ιδιαίτερη επιμέλειας, που πρέπει να επιδεικνύει ο θεράπων ιατρός στους ασθενείς του, ευθύνεται για το αξιόποινο αποτέλεσμα, εφόσον δεν κατέβαλε όση προσοχή θα μπορούσε και οφείλει να καταβάλει κάθε ευσυνείδητος και επιμελής ιατρός, κατά την παροχή των υπηρεσιών του.
ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ:
Τέλη Αυγούστου του 2010, μετέβην στο ιατρείο της μηνυόμενης (στην ως άνω αναφερόμενη διεύθυνση στην Αθήνα), λόγω της συγκεκριμένης ιδιότητάς της ως δερματολόγου, προκειμένου να εξετάσει κάποιους καλοήθεις όγκους τους οποίους είχα εμφανίσει στον υποδόριο ιστό, στο κάτω μέρος της κοιλιακής χώρας, και εν συνεχεία φυσικά να με ενημερώσει για τη φύση και την ιατρικώς ενδεδειγμένη αντιμετώπισή τους.
H μηνυόμενη, αφού επισκόπησε τα μορφώματα, με ενημέρωσε ότι πρόκειται για απλά λιπώματα, ακίνδυνα για τον οργανισμό, τα οποία όμως για κάθε ενδεχόμενο θα μπορούσε η ίδια να μου αφαιρέσει.
Το πρώτο που τη ρώτησα τότε εγώ ήταν -από τη στιγμή που δεν ήταν μία επείγουσα επέμβαση που έπρεπε οπωσδήποτε επειγόντως να γίνει- αν υπήρχε περίπτωση να προκύψει κανένας κίνδυνος από αυτήν, μετά από πόσο καιρό θα μπορούσα να επανέλθω στην εργασία και τις καθημερινές ασχολίες του σπιτιού και της οικογένειάς μου κλπ.
Τότε η μηνυόμενη με διαβεβαίωσε ότι επρόκειτο για μία επέμβαση “ρουτίνας” την οποία «έχει κάνει χιλιάδες φορές» και γι’ αυτό «γνωρίζει καλά όταν λέει ότι δεν υφίσταται ο παραμικρός κίνδυνος» για οποιαδήποτε μορφική ή λειτουργική αλλοίωση κι ότι σε ελάχιστο χρόνο θα επανερχόμουν κανονικά στην εργασία και τις δραστηριότητές μου.
Σημειωτέον ότι τις ερωτήσεις αυτές απηύθυνα σε αυτήν επίμονα και με αγωνία για τον επιπλέον κυρίως λόγο ότι –όπως γνώριζε αλλά και της εξήγησα επισταμένως και η ίδια- από τη στιγμή που απασχολούμαι στο χώρο της τηλεόρασης και του θεάματος ακόμη και ένα μικρό σημάδι είναι κάτι που εμένα θα μου δημιουργούσε μεγάλο πρόβλημα, ενόψει προσωπικών αυτών περιστάσεων εργασίας.
Γι αυτό και της εξέθεσα συγκεκριμένα ότι κατ’ εκείνο το χρονικό διάστημα είχα πολλές επαγγελματικές προτάσεις από τις οποίες περίμενα να αποκομίσω σημαντικές αμοιβές όπως πχ, πρόταση για φωτογράφηση από το ανδρικό περιοδικό “Playboy”, να πρωταγωνιστήσω και σ’ άλλη ταινία αλλά και είχα ήδη συμφωνήσει να συμμετάσχω σε διαφημιστική καμπάνια για μαγιώ στην Κωνσταντινούπολη στο τέλος του μήνα Σεπτέμβρη.
Η ιατρός μου όμως με διαβεβαίωσε πως δεν είχα κανένα λόγο να ανησυχώ, και πως «ούτε τρίχα δεν θα έμενε» -όπως κατά λέξη ανέφερε- πειθοντάς με να προχωρήσω αμέσως σε μιά επέμβαση αφαίρεσης των λιπωμάτων, την οποία υπό άλλες συνθήκες θα είχα τουλάχιστον αναβάλλει για αργότερα.
Οι παραπάνω ανησυχίες μου ήταν, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, απολύτως λογικό να με κάνουν να ρωτώ, όπως απόλυτη ήταν και η υποχρεωσή της (υπό τις περιστάσεις αυτές αλλά και τους κανόνες του επαγγέλματος της) να ανακοινώσει σε εμένα όλα τα πιθανά σημεία κινδύνου -από τη στιγμή μάλιστα που ρωτήθηκε επί τούτου και προφανώς, για να αναφέρει πως πρόκειται για κάτι που «το έχει κάνει χιλιάδες φορές», τα γνώριζε.
Δεν αμφισβητώ ότι μπορεί πράγματι να έχει την εμπειρία, στην περίπτωση αυτή όμως είχε αντίστοιχα και την εμπειρία να προβλέψει και ακολούθως την υποχρέωση να ενημερώσει για οποιοδήποτε ενδεχόμενο μετεγχειρητικό σύμπτωμα.
Γιατί, ακόμα κι αν ενήργησε με πρόθεση να με θεραπεύσει [καθώς οποιαδήποτε επέμβαση στον ασθενή προϋποθέτει κάκωση του σώματος του], η επέμβαση δικαιολογείται μόνο όταν έχει δοθεί προηγουμένως η συναίνεση αυτού, η οποία όμως δεν υφίσταται έγκυρα ελλείψει πλήρους διαφωτίσεως του.
Από τώρα, λοιπόν, εντοπίζεται μία πρώτη απρόσφορη παράλειψη, απλώς ελείπει ακόμα η βλάβη για την πλήρη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος. Δυσμενές αποτέλεσμα το οποίο όμως, δυστυχώς, τελικά επήλθε (όπως θα δούμε παρακάτω).
Είτε όμως πρόκειται για ασυνείδητη παράβλεψη είτε για παρασιώπηση (στηριζόμενη στην πίστη της ότι «τίποτα δεν θα συμβεί»), αυτή ακριβώς η πράξη είναι που προπαρασκευάζει τον κίνδυνο βλάβης, αφού αποτελεί αληθώς την πρώτη sine qua non συμπεριφορά που έθεσε, εν συνεχεία, σε κίνηση μια αλληλουχία γεγονότων που τελικά οδήγησαν στην επελθούσα (και καταγγελόμενη με την παρούσα) σωματική κάκωση μου.
Σύμφωνα –λοιπόν- με την «αρχή της εμπιστοσύνης», θεώρησα τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις της αρκετές και, υπό τους όρους αυτούς, συναίνεσα στη διενέργεια της ιατρικής επέμβασης.Την επέμβαση αυτή θα διενεργούσε η ίδια η εγκαλούμενη ιατρός, ως ειδικευμένη δερματολόγος (έναντι υψηλής –για το είδος της περιγραφείσας επέμβασης- προσωπικής αμοιβής, όπως εμφαίνεται στα σχετικά συννημένα της μηνύσεως έγγραφα) και μου πρότεινε η επέμβαση να γίνει στο ιδιωτικό θεραπευτήριο «Νέο Αθήναιον» στην περιοχή του «Κάραβελ», το οποίο είχε την υποδομή να προσφέρει όλα τα εχέγγυα που απαιτούσα προς τούτο.
Έτσι, την 31η Αυγούστου εισήλθα στην κλινική Αθήναιον για «αφαίρεση λιπωμάτων στην κοιλιακή χώρα» (όπως αποδεικνύεται από τα σχετικά έγγραφα και αποδείξεις που προσκομίζω σχετικά).
Μετά την επέμβαση η ιατρός με ενημέρωσε πως όλα πήγαν τέλεια και πως η επέμβαση είχε το αποτέλεσμα που επιθυμούσαμε. Παρότι όμως λογικά φρονούσα ότι θα υπήρχε κάποιος μετεγχειρητικός έλεγχος και φροντίδα του σημείου της επέμβασης στην κλινική, μου είπε πως κάτι τέτοιο ήταν περιττό και πως αρκεί, προς πλήρη αποκατάσταση του σημείου, να αλλάζω γάζες και να ακολουθώ τη φαρμακευτική αγωγή (την οποία και μου υπέδειξε, βλ. σχετικά υπ’ αριθμ. 1) και πως «για ό,τι τυχόν χρειαστεί, αυτή θα είναι εκεί» και να της τηλεφωνήσω.
Κατά συνέπεια, το πρωί κιόλας της 1-9-2010 αναχώρησα από την κλινική (όπως φαίνεται από το εξιτήριο, ΣΧΕΤΙΚΟ 1), χωρίς καμία περαιτέρω πρόβλεψη από την ιατρό μου για κλινική παρακολούθηση του τραύματος ή σύσταση για ειδική μετεγχειρητική φροντίδα.
Παρότι όμως εγώ συμπεριφέρθηκα με προσοχή –λαμβάνοντας επιμελώς τα φάρμακα και ακολουθώντας όλα τα προστατευτικά μέτρα, σύμφωνα με τις οδηγίες της, και με το παραπάνω (αγόρασα γάζες αποστειρωμένες τις οποίες άλλαζα πράγματι δύο φορές τη μέρα στο τραύμα, έχοντας απολυμάνει τα χέρια μου και χρησιμοποιώντας ιατρικά γάντια μιας χρήσης)- αμέσως μετά τη χειρουργική επέμβαση άρχισαν να παρουσιάζονται δυσλειτουργίες˙ Από την ημέρα της εξόδου μου κιόλας, το βράδυ, υπέφερα από σπασμούς των μυών της κοιλίας μαζί με καυσαλγία και έντονους πόνους στην κάτω αριστερά νεφρική χώρα και σύντομα παρουσιάσθηκε ανομοιογένεια στην υφή της χειρουργηθείσας περιοχής η οποία εξελίχθηκε σε ορατή δυσμορφία του δέρματος.
Οι φόβοι μου για πιθανές επιπλοκές είχαν αρχίσει να επιβεβαιώνονται και η λειτουργική εστία του κινδύνου που γεννήθηκε με την (θεωρητικά ακίνδυνη) αφαίρεση των λιπωμάτων, με τα πρώτα κιόλας αυτά συμπτώματα θεμελιώνεται πλέον συγκεκριμένα, αφού το ως άνω γεγονός δεν ήταν παρά μόνο μόνο η αρχή, αφού δυστυχώς στην πορεία εξελίχθηκε σε σημαντική μόνιμη βλάβη με ιδιαίτερα δυσμενείς συνέπειες σε εμένα.
Ανήσυχη, όπως ήταν λογικό, γι’ αυτή την απρόβλεπτη –σύμφωνα με τα λεγόμενά της- μετεγχειρητική εξέλιξη, τηλεφώνησα στην ιατρό και παραπονέθηκα ότι πονούσα πολύ. Αυτή μου είπε πως «δεν είναι τίποτα» και προσπάθησε πάλι να με καθησυχάσει λεγοντάς μου ότι είναι κοιλιακά άλγη, συνηθισμένα σε μεγάλες (πως η «επέμβαση ρουτίνας», για την οποία δεν υπήρχε κανένας λόγος νοσηλείας, έγινε ξαφνικά «μεγάλη» μόνο η ίδια το γνωρίζει!) επεμβάσεις στην περιοχή, συστείνοντάς μου τη λήψη παυσιπόνων και διαβεβαιώνοντάς με λανθασμένα ότι οι πόνοι θα υποχωρήσουν σύντομα, όπως γρήγορα πάλι θα αποκτήσει και το δέρμα μου την κανονική του εικόνα και υφή, και το μόνο που έχω να κάνω είναι να τοποθετώ τα επιθέματα (γάζες) για να απορροφούν τα υγρά και να μη λερώνομαι!
Όπως όμως –μετά τα όσα ήδη έχω πει- μπορείτε να καταλάβετε ότι, ναι μεν άκουσα και ακολούθησα όσα μου είπε, αλλά όχι μόνο δεν επήλθαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα –όπως είχε υποσχεθεί- αλλά άρχισα να αντιμετώπιζω σοβαρότερα προβλήματα στην υγεία μου που δεν μου επέτρεπαν να δουλέψω, ούτε καν να μπορέσω να ασχοληθώ με το ανήλικο τέκνο μου, εξου και προσκάλεσα τη μητέρα μου να μείνει μαζί μας για να μπορεί να φροντίζει τόσο εμένα όσο και αυτό.
Συγκεκριμένα, πέρα των παραπάνω συμπτωμάτων που συνέχιζαν τώρα να με ταλαιπωρούν ακόμη περισσότερο, σχηματίστηκαν οιδήματα και εμφανίστηκε εκροή οροπυώδους υγρού από τα σημεία, επιπλοκές οι οποίες με ανησύχησαν ακόμη περισσότερο, με λογική συνέπεια να αναζητήσω και πάλι τη Κα Χαρακίδα, ζητώντας την ιατρική της συνδρομή.
Την παρακάλεσα, όποτε μπορεί, να την επισκεφθώ για εξέταση αλλά μου είπε ότι κάτι τέτοιο δεν γινόταν, καθώς απουσίαζε στο εξωτερικό αλλά –ούτως η άλλος- δεν συνέτρεχε λόγος να επισκοπήσει τα οιδήματα και να ερευνήσει τα συμπτώματα από κοντά, επιμένοντας να θεωρεί μία αποιδηματική φαρμακευτική αγωγή ικανή για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Ήδη λοιπόν στην αρχική αμέλεια που η μυνυόμενη επέδειξε -αγνοώντας ή παραλείποντας να με διαφωτίσει πλήρως για τα συμτώματα που θα μπορούσε να έχει η επέμβαση (παρότι, θυμίζω, ήταν της ειδικότητάς της και ρωτήθηκε συγκεκριμένα γι’ αυτά)- διαπιστώνονται και άλλες πλημμέλειες στη συμπεριφορά της, η οποία απέχει παρασάγκας από το μέτρο της επιμέλειας που μπορούσε να καταβάλλει και το οποίο οφείλει κάθε συνεπής και ευσυνείδητος ιατρός να επιδεικνύει, σύμφωνα με το Νόμο, τους κοινά αναγνωρισμένους κανόνες της επιστήμης του, τις περιστάσεις που ανέφερα και την κοινή –κάτω από τις περιστάσεις αυτές- πείρα και λογική.
Ενώ λοιπόν -όχι μόνο λόγω της ιδιότητας της αλλά και λόγω προηγούμενης δικής της ενέργειας- είχε αναλάβει εν τοις πράγμασι μία εγγυητική θέση απεναντί μου, αυτή όχι απλά δεν παρακολούθησε εγγύς την μετεγχειρητική μου κατάσταση (η οποία εξελίχθηκε δυσμενώς) αλλά δεν επέδειξε και την οφειλόμενη προσοχή στα λεγόμενά μου αλλά αδιαφόρησε στις παρακλήσεις μου, παρατείνωντας την άγνοιά μου.
Το ότι απουσίαζε στο εξωτερικό δεν έχω λόγο να το αμφισβητήσω και μπορώ να δεχτώ ακόμη ότι ήταν ένα ταξίδι το οποίο δεν μπορούσε να αναβάλλει. Σε καμία περίπτωση όμως το γεγονός αυτό δεν αίρει ούτε μειώνει την ευθύνη της καθώς –βάσει της εγγυητικής θέσης που είχε αναλάβει απεναντί μου αλλά και σύμφωνα με τον ίδιο τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (άρθρο 9 παρ. 4 Ν. 3418/2005)- ο ιατρός οφείλει, εφόσον για οποιονδήποτε λόγο αδυνατεί να μεριμνήσει για το πρόβλημα κάποιου ασθενή του, να υποδείξει άλλο συναδελφό του αντί αυτού ή προς αναπλήρωση του, πράγμα το οποίο ουδέποτε έπραξε, καταλειποντάς με μόνη στην ανησυχία μου.
Οι πόνοι όμως έφτασαν μετά να είναι ανυπόφοροι, η εκροή οροπυώδους υγρού συνεχίζονταν μαζί με αιμοραγγικά στοιχεία και τα δύσμορφα οιδήματα διογκώθηκαν τόσο που έφτασαν να έχουν το μέγεθος πορτοκαλιού !
Στο σημείο αυτό, φυσικά, η μηνυόμενη αναγκάστηκε πλέον, από τις εξελίξεις, να δραστηριοποιηθεί και να προβεί σε αυτοψία της περιοχής και εξέταση των συμπτωμάτων προκειμένου να βρεθεί κάποιος άλλος τρόπος να αποκατασταθεί η υγεία μου, καθώς είχε πλέον διαπιστώσει και η ίδια ότι οι παρενέργειες (τις οποίες είχε αρχικώς αποκλείσει ακόμα κι ως ελαφρές) ήταν πράγματι του μεγέθους που της ανέφερα και ήταν πλέον προφανές ότι η φαρμακευτική αγωγή που η μηνυόμενη προέβαλε ως ικανή να το πετύχει, ακόμα κι αν ενδεικνυόταν, σίγουρα δεν επαρκούσε προς θεραπεία μου.
[βλ. ΣΧΕΤΙΚΑ 1, λίστα φαρμάκων τα οποία μου χορηγήθηκαν]
Το πλέον απαράδεκτο όμως, είναι η αιτία που μεταχειρίστηκε για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι η φαρμακευτική αγωγή δεν επέφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα: iσχυρίστηκε, λοιπόν, πως «έχω πολύ ασθενές ανοσοποιητικό σύστημα και γι’ αυτό δεν με πιάνει η αντιβίωση»!
Σημειωτέον, ότι χαμηλό ανοσοποιητικό εμφανίζουν –αν δεν γνωρίζετε- οι φορείς του ιού HIV (AIDS) και οι πάσχοντες από καρκίνο του αίματος!
Όπως εύκολα μπορείτε να αντιληφθείτε -μέχρι να κάνω τις σχετικές εξετάσεις και να διαπιστώσω ότι το ανοσοποιητικό μου σύστημα δεν παρουσιάζει καμία δυσλειτουργία τέτοια, όπως αυτή που η μηνυόμενη επικαλέστηκε- “τρελάθηκα” από την αγωνία μου.
Το πόσο ανήθικο είναι να περιάγει κάποιος άλλον σε τέτοια ψυχική κατάσταση, χωρίς να υπάρχει υπαρκτός λόγος, είναι νομίζω –αυτονόητο- για όλους. Πολύ περισσότερο ανεπίτρεπτο όμως είναι για έναν ιατρό να συμπεριφέρεται τόσο ανεύθυνα.
Και επιπλέον αναρωτιέμαι, ακόμα κι έτσι να ήταν, δεν όφειλε η ιατρός να έχει παραγγείλει την εξέταση αυτή πριν προχωρήσει στην αρχική επέμβαση ή έστω πριν συστήσει ανεπιφύλακτα φαρμακευτική αγωγή μετά από αυτή ;
Για να επανέλθω όμως στις καθαυτό ιατροχειρουργικές ενέργειες της μηνυόμενης, αφού ψηλάφησε τους όγκους, μου είπε πως «δεν είναι κάτι σημαντικό.. απλό απόστημα από την επέμβαση» και πως «διορθώνεται» και προς τούτο προχώρησε επί τρεις μέρες (χωρίς αναισθησία και με αφόρητους πόνους) σε παροχέτευση του πυώδους υγρού με σύριγγα (μία επέμβαση δηλ. διαπύησης και καθαρισμού του τραύματος ενώ, οπως αναφέρθηκε, υπήρχαν ενδείξεις αιμορραγίας!). Ούτε τώρα πέτυχε να εξαλειφθούν τα συμπτώματα.
Ακόμα όμως κι αν η καθυστερημένη αυτή δράση της είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει την ήδη προκληθείσα και μη αναμενόμενη (σύμφωνα με τις παραστάσεις της) βλάβη της υγείας μου, η ευθύνη της όμως θα διατηρούταν και πάλι στο ακέραιο καθώς, με δεδομένο το πλήθος και τη σοβαρότητα των ενδείξεων, υποχρεούτο να έχει κινητοποιηθεί νωρίτερα. Αντίθετα η μηνυόμενη αδιαφόρησε για τα λεγόμενά μου, αγνόησε τις παρακλήσεις μου και δεν σκέφτηκε ότι περαιτέρω καθυστέρηση αυτής θα προκαλούσε δυσχέρειες και δυσμενείς συνέπειες, περιορίζοντας τις πιθανότητες διόρθωσης της σωματικής βλάβης, όπως και τελικά συνέβη με συνέπεια η δυσμορφία, να λάβει τη σημερινή μόνιμη μορφή μίας μεγάλης αντιαισθητικής ουλής !
Η ουλή αυτή προήλθε από την αλληλουχία των αμελών παραλείψεων, που ως τώρα έχω εκθέσει, αλλά και των υπόλοιπων αμελών ενεργειών της που ακολούθησαν και εκτίθενται παρακάτω.
Η εκροή λοιπόν του αιμο-πυώδους υγρού συνέχιζε ακατάπαυστη, τα οιδήματα δεν υποχώρούσαν στο ελάχιστο και η ταλαιπωρία μου μεγάλωνε καθώς πονούσα και δεν μπορούσα πια καλά-καλά ούτε να ντυθώ!
Στα επανειλημμένα τηλεφωνήματά μου και τις διαμαρτυρίες μου στη γιατρό ότι η κατάσταση μου και πάλι δεν εξελισσόταν προς το καλύτερο, με προσκάλεσε να επισκεφτώ το ιατρείο της. Μετά τη νέα εξέταση στην οποία προέβη παραδέχτηκε ότι «μόνο με νυστέρι μπορούμε να τα βγάλουμε», ομολογώντας εμμέσως πως η ως τότε αντιμετώπιση δεν ήταν η ενδεδειγμένη lege artis.
Στη λογική απορία μου γιατί από την αρχή δεν αφαιρέσαμε τα οιδήματα με τον τρόπο αυτό, αποκρίθηκε πως «απέφυγα να σε υποβάλλω άμεσα σε δεύτερη εγχείρηση για να περιορίσω τον κίνδυνο και να μη σε ταλαιπωρήσω» !
Αναρωτιέμαι, υπάρχει κανείς λογικός που να θεωρεί τη ζημία την οποία υπέστην στην εργασία μου και τους πόνους που υπέφερα όλο το προηγούμενο διάστημα, την αβεβαιότητα για το τι πρέπει να κάνω και την ανησυχία για το τι θα γίνει, ταλαιπωρία μικρότερη από μία σύντομη επέμβαση με νάρκωση ;
Και επιπλέον, κι αν γίνει ακόμα δεκτό πως ήταν σκοπός της να μην ταλαιπωρηθώ με μια δεύτερη επέμβαση, από τη στιγμή που δεν απέφυγα αυτήν, αυτό που συνάγεται τότε είναι μάλλον πως ταλαιπωρήθηκα διπλά !
Κι ενώ 12 ημέρες δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας τώρα η επέμβαση έπρεπε «να γίνει άμεσα», ώστε να είμαστε σίγουροι πως θα έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Στην ερώτησή μου αν στα αποτελέσματα που αναμένονται είναι και το να μείνει κάποιο σημάδι (συνέπεια ιδιαίτερα επιζήμια για μένα λόγω της φύσης των εργασιών μου) μου απάντησε πως «και να μείνει αυτό θα είναι τόσο μικρό, σαν “νυχιά”, που ούτε καν θα φαίνεται».
Τη ρώτησα επίσης αν η επέμβαση αφαίρεσης των αποστημάτων έπρεπε να γίνει και πάλι στην κλινική και αυτή μου αποκρίθηκε κατά λέξη πως «δεν χρειάζεται καν νοσοκομείο για να γίνει και μπορεί να μου το κάνει αυτή, με απόλυτη ασφάλεια, επιτόπου στο ιατρείο της». Παρολαυτά, προκειμένου να έχω περισσότερες εγγυήσεις πως δεν θα μείνει κάποιο ορατό σημάδι προτίμησα να μου αφαιρέσει το μεγαλύτερο από τα δύο “καρούμπαλα” που είχαν σχηματιστεί, την επόμενη ημέρα στο νοσοκομείο.
Έτσι στις 12-9-2010, παρουσία ενός ακόμα ιατρού σαν «χείρα βοήθείας» (του συζύγου της, ο οποίος είναι ομοίως μεν ιατρός αλλά γυναικολόγος !), έκαναν υπέρηχο και προχώρησε στην αφαίρεση του πρώτου αποστήματος στο ιατρείο της και την επομένη (13-9-2010) του δεύτερου μεγαλύτερου στην κλινική που συνεργαζόταν.
Κατά την πρώτη όμως από τις επιμέρους αυτές επεμβάσεις, δηλ. αυτή στο ιατρείο της, η μηνυόμενη δεν προέβη σε ολοκληρωτικό καθαρισμό της πληγής από τα στοιχεία της αιμορραγίας (εκθέτοντας το ανοιχτό τραύμα στον κίνδυνο μόλυνσης, ο οποίος σύμφωνα με τα βασικά διδάγματα της ιατρικής επιστήμης πάντα ενυπάρχει όσο η πληγή παραμένει ανοιχτή), απλά την κάλυψε με γάζες και επιφυλάχτηκε να κάνει αυτό την επομένη στο νοσοκομείο, στο οποίο εγώ εισήλθα ευθύς αμέσως μετά την αφαίρεση του μικρού οιδήματος στο ιατρείο της, παρουσία αυτής και συνοδεία του συζύγου της.
Δυστυχώς και πάλι τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά τα οποία μου είχε η μηνυόμενη υποσχεθεί και τα οποία εκτέθηκαν παραπάνω. Τα “οιδήματα” βέβαια αφαιρέθηκαν αλλά στο σημείο του ενός έχει παραμείνει ένα πραγματικά μεγάλο σημάδι, σαν ουλή, στο μέγεθος βαθιάς μαχαιριάς.
Το οξύμωρο είναι ότι η δύσμορφη αυτή ουλή δεν απέμεινε στο σημείο που φοβόμασταν περισσότερο, ήτοι αυτό του μεγάλου “καρούμπαλου” (που αφαιρέθηκε στο θεραπευτήριο «νέο Αθήναιον») αλλά στο απόστημα που αφαίρεσε με το συζυγό της στο ιατρείο της!
Η ίδια στην αρχή μίλησε για «μεμονωμένο» κι «ατυχές» περιστατικό, γρήγορα όμως απέδωσε, με θράσος, το ατυχές σε δικό μου φταίξιμο! Ότι δηλαδή η ουλή αυτή οφείλεται σε μόλυνση του τραύματος, για την οποία ευθύνομαι εγώ!
Το να αναφέρει ομως η μηνυόμενη (στο ιατρείο της οποίας και με τα εργαλεία της οποίας έγινε η επέμβαση) ότι ευθύνεται ο ασθενής που έφερε το τραύμα σε επαφή με μικρόβια, αποκλείοντας κατηγορηματικά αυτά να ήλθαν σε επαφή με την πληγή από δικό της φταίξιμο (παρότι –σημειωτέον- δεν φρόντισε να ολοκληρώσει τον καθαρισμό της πληγής προτού τη σκεπάσει, πράγμα ιδιαίτερο επικίνδυνο αφού η κοιλότητα επικοινωνεί με το περιβάλλον και κλείνοντας το τραύμα μπορεί να εμφανιστούν μικρόβια και κατά συνέπεια φλεγμονές) ακούγεται σίγουρα περίεργο. Καμία εντύπωση όμως πλέον δεν έκανε σε εμένα. Λυπάμαι γιατί η μηνυόμενη –παρότι, όπως φαίνεται, της περισσεύει το θράσος- δεν είχε, σε καμία περίπτωση, το θάρρος να αναλάβει την ευθύνη για ό,τι κάνει και όσα έπραξε.
Σημειωτέον, ότι μετά τη διάνοιξη των αποστημάτων μου είπε πως η μόλυνση αυτή ήταν τόσο σοβαρή που δεν μου επέτρεπε να επιστρέψω στην οικία μου αλλά θα έπρεπε να παραμείνω τουλάχιστον πέντε ημέρες στο νοσοκομείο προκειμένου να μου χορηγείται ισχυρή (και επώδυνη) ενδοφλέβια αγωγή, όπως και έγινε.
[βλ. ΣΧΕΤΙΚΑ 2, τα φάρμακα τα οποία μου χορηγήθηκαν μετά τις τελευταίες επεμβάσεις].
Μετά από όλα αυτά, όπως μπορείτε να καταλάβετε, και έχοντας υποστεί μεγάλη σωματική και ψυχική ταλαιπωρία και με κλονισμένη την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της ιατρού μου (και ήδη μηνυόμενης) αναζήτησα λύση στο πρόβλημά μου αλλού. Από τότε, παρότι έχω επισκεφτεί πολλούς άλλους ειδικευμένους ιατρούς (ακόμα και στο εξωτερικό έχω ρωτήσει) για το αν και πως μπορεί να αποκατασταθεί πλήρως η εικόνα της κοιλίας μου, δηλ. η ουλή την οποία δημιούργησε η μηνυόμενη με την αμελή συμπεριφορά της, όλοι μου απάντησαν πως το σημάδι αυτό θα παραμείνει και να μην περιμένω να βελτιωθεί η υφή, η μορφή και το μέγεθος της ουλής.
Δεν γνωρίζω αν η σωματική βλάβη αυτή είναι πράγματι ένα «μεμονωμένο» και «ατυχές» περιστατικό, όπως ανέφερε σε μένα, ατυχής όμως για πολλούς λόγους υπήρξε μάλλον η επιλογή της συγκεκριμένης ιατρού από μέρους μου.
Εξ όλων των ανωτέρω συνάγεται ευχερώς το συμπέρασμα ότι η περιγραφείσα συμπεριφορά της μηνυόμενης είναι αντίθετη με τις θεμελιώδεις αρχές της ιατρικής επιστήμης, όπως αυτές περιγράφονται στο α.ν. 1565/1939 «περί Κώδικος ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος» (που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΑΚ, βάσει του άρθρου 47 ΕισΝΑΚ), καθώς, σύμφωνα με το άρθρο 24 αυτού, “ο γιατρός οφείλει να παρέχει με ζήλο, ευσυνειδησία και αφοσίωση την ιατρική του συνδρομή”.
Καταρχήν, λοιπόν, η σύνολη συμπεριφορά της μηνυόμενης υπήρξε αδιαμφισβήτητα αντιδεοντολογική καθώς σε καμία περίπτωση δεν εκδήλωσε στη δράση της τα επιβαλλόμενα αυτά στοιχεία, αντίθετα σε πλείστες περιπτώσεις (που αναφέρθηκαν) εκδήλωσε αφροντιστία, αδιαφορία και απρονοησία.
Τα ως άνω χαρακτηριστικά, εμφανίζονται μέσα από μία αλληλουχία επιμέρους συμπεριφορών, όπως αυτές εκτίθενται στην παρούσα και τυποποιούνται -εν συντομία- ως εξής: κατ’ εξακολούθηση μη αντίληψη ή μη κοινοποίηση του κινδύνου που απειλεί το έννομο αγαθό της σωματικής ακεραιότητας και μη πλήρης διαφώτιση του ασθενή σχετικά με τα αναμενόμενα αποτελέσματα και το ενδεχόμενο εμφάνισης επιπλοκών ή παρενεργειών. Επιπροσθετως , δεν παρακολούθησε εγγύς τη μεταγχειρητική μου κατάσταση, ως όφειλε (λόγω της de facto εγγυητικής θέσης που είχε αναλάβει απέναντί μου, αλλά και ενόψει επιπλέον ιδιαίτερης υποχρέωσης που υπείχε λόγω της προηγούμενης (lege artis ή μη) ενέργειάς της αλλά και το πλήθος και τη σοβαρότητα των ενδείξεων που της είχα η ίδια αναφέρει). Δεν δραστηριοποιήθηκε αμέσως για τη διερεύνηση της αιτίας των συμπτωμάτων αυτών και την έγκαιρη και δραστική καταπολέμησή τους. Δεν μου συνέστησε συμπληρωματικές εξετάσεις ούτε έστω υπέδειξε κάποιον άλλο συνάδελφό της προς αντικατάστασή της. Επιπλέον, η μετέπειτα εξέταση μου υπήρξε βιαστική και πλημμελής, η διάγνωση εσφαλμένη και η μέθοδος θεραπείας που επέλεξε (επίμονη φαρμακευτική αγωγή, παροχετεύσεις) αποδείχθηκε ανεπαρκής, αφού επιχειρούσε να αντιμετωπίσει συντηρητικά τις μετεγχειρητικές επιπλοκές ενώ, όπως όλα δείχνουν, όφειλε να προβεί σε διορθωτική επέμβαση, στην οποία προέβη καθυστερημένα με συνέπεια η κατάστασή μου να επιδεινωθεί αναίτια και να διαρρεύσει σημαντικό χρονικό διάστημα, το οποίο ενδεχομένως συνέβαλε ώστε τελικά να δημιουργηθεί η μόνιμη βλάβη. Σε κάθε περίπτωση, εξάλλου, όφειλε να έχει λάβει κάθε επιβαλλόμενο προστατευτικό μέτρο, προκειμένου να αποφευχθεί η πιθανότητα μόλυνσης.
Όλα αυτά τα στοιχεία όμως –από κοινού ή κατά μονάς- συνθέτουν μία πολυσήμαντη συμπεριφορά (πλημμελούς δράσης και παραλείψεων) μη εκπλήρωσης του αντικειμενικά επιβαλλόμενου καθήκοντος ιατρικής μέριμνας και επιμέλειας (συνέπεια της οποίας δημιουργήθηκαν τα προαναφερόμενα προβλήματα και απέμεινε η μόνιμη μορφολογική δυσμορφία).
Η επικινδυνότητα αυτή της συμπεριφοράς προκύπτει ευχερώς πάντα με μέτρο κρίσεως την κοινή πείρα και λογική και τις γενικά παραδεκτές αντιλήψεις.
Από τη στιγμή λοιπόν που θεμελιώνεται τουλάχιστον μία λειτουργική εστία κινδύνου η εξωτερικά αμελής συμπεριφορά θεωρείται δεδομένη. Για την πλήρη όμως στοιχειοθέτηση της σωματικής βλάβης του άρθρου 314 ΠΚ απαιτείται το αξιόποινο αποτέλεσμα (που προήλθε από την εξωτερικά πλημμελή συμπεριφορά του ιατρού), να μπορεί εσωτερικά – ψυχικά να αποδοθεί σε έλλειψη της προσοχής και επιμέλειας την οποία οφείλει κάθε ιατρός να καταβάλει, με βάση τους νομικούς κανόνες
Στην περίπτωση μας όμως προκύπτει -κατά σειρά και πειστικά- ότι η μηνυόμενη (της οποίας η πράξη είναι η δεδομένη σωματική βλάβη), δεν προέβλεψε την παραγωγή του αποτελέσματος ή την προέβλεψε ως δυνατή πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν και αυτή η μη πρόβλεψη ή η ελλειπής πρόβλεψη καθώς και η πίστη για μη επέλευση του αποτελέσματος οφείλεται σε έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει.
Η αντίθεση, λοιπόν, της όλης συμπεριφοράς της προς τον κανόνα επιμέλειας δηλώνει και την προσφορότητα των πράξεων να προκαλέσουν το αξιόποινο αποτέλεσμα.
Ενδεχόμενη τήρηση του κανόνα θα σήμαινε –όπως όλα δείχνουν- και αποφυγή του αποτελέσματος (αφού το τελευταίο δεν είναι κάτι άλλο παρά η πραγμάτωση του κινδύνου που έθεσε η δράστης με την πλημμελή και κατά συνέπεια άδικη συμπεριφορά της).
Ακόμα όμως κι αν δεν είχε αποφευχθεί αυτό, σίγουρα θα είχε αποφευχθεί η επίταση της βλαπτικής καταστάσεως. Κατά συνέπεια, σε κάθε περίπτωση, φέρει ακέραια την ευθύνη, καθώς –σύμφωνα με τις νομικές παραδοχές- η “βλάβη της υγείας” μπορεί να εντοπισθεί «σε κάθε πρόκληση ή επίταση μιας καταστάσεως που επιφέρει δυσμενείς συνέπειες για την κανονική λειτουργία του ανθρώπινου σώματος, όπου η βλάβη δεν είναι απαραίτητο να έχει διάρκεια, αρκεί να είναι κάτι παραπάνω από ασήμαντη».
Πόσο περισσότερο, επομένως, στην περίπτωσή μου όπου η παθολογική κατάσταση όχι απλά διήρκησε αλλά επέφερε τελικά και μόνιμη μορφολογική αλλοίωση στο σώμα μου.
.Όσο αφορά το μέγεθος τώρα της βλάβης αυτής, τα ως άνω γεγονότα κρίνονται ιδιαίτερα δυσμενή για εμένα (καθώς αλλάζουν ριζικά την κατάσταση μου ως θιγόμενου προσώπου), γι’ αυτό και η επελθούσα προσβολή της σωματικής μου ακεραιότητας (από την κατ’ εξακολούθηση αμελή δράση της ιατρού) πρέπει να αξιολογηθεί ως νομικά σημαντική.
[με βάση επιπλέον και τα όσα εξέθεσα για το μέγεθος της δυσμορφίας, τη μονιμότητα της βλάβης, την παντελή έλλειψη πταίσματος από μέρους μου, την ηθική ζημία που υπέστην (ως εκ της λύπης που προκάλεσε σε μένα η προπεριγραφείσα βλάβη, του άγχους μου ως εκ του αγνώστου και αβεβαίου της παραπέρα εξέλιξης της υγείας μου και ακόμη εκ της μεγάλης και επίπονης ψυχικής και σωματικής ταλαιπωρίας προς αποκατάστασή αυτής, της αδυναμίας μου να φροντίσω το ανήλικο τέκνο μου, τις ιδιαιτερότητες του κύκλου των εργασιών μου και τα προβλήματα που δημιουργούνται στη δουλειά μου].
. ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ:
Τα στοιχεία που προϋποθέτει ο νόμος για τη θεμελίωση της εγκλήματος της σωματικής βλάβης αμέλεια (κατά την αντικειμενική και υποκειμενική της υπόσταση), συντρέχουν, επομένως μπορούμε ορθά να υπάγουμε τα περιστατικά αυτά στις ποινικές διατάξεις των άρθρων 28, 314 και 315 και το αποτέλεσμα (που επήλθε αιτιακά από τη συμπεριφορά της) μπορεί βάσιμα να καταλογιστεί σε ενοχή της μηνυόμενης.
Σημειωτέον ότι, με την κατάγνωση της ενοχής της, μπορεί να επιβληθεί στο δράστη πέρα από την κύρια ποινή και η παρεπόμενη ποινή της απαγορεύσεως ασκήσεως επαγγέλματος κατά το άρθρο 67 παρ. 1 ΠΚ, καθώς το γεγονός μόνο ότι πρόκειται για έγκλημα που τελέστηκε από αμέλεια (και όχι με πρόθεση) δεν συνάγεται από το Νόμο καμία αδυναμία καταγνώσεως της συγκεκριμένης παρεπόμενης ποινής.
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ
και με ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιωματός μου
ΜΗΝΥΩ
την ιατρό (οδός Αθήνα) διότι αυτή με τη συμπεριφορά της πλήρωσε εις βάρος μου την ειδική υπόσταση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια και
ΕΞΑΙΤΟΥΜΑΙ
την άσκηση ποινικής διώξεως εις βάρος της δια την ως άνω πράξη και την παραπομπή της στο αρμόδιο δικαστήριο και
ΔΗΛΩ
ότι παρίσταμαι ως πολιτικώς ενάγουσα για χρηματική ικανοποίηση σαράντα τεσσάρων (44) ευρώ προς ανόρθωση της ηθικής μου βλάβης την οποία υπέστην συνεπεία της υπό της εγκαλουμένης διαπραχθείσας εις βάρος μου ως άνω αξιόποινης πράξης, επιφυλασσομένης εμού, όπως απαιτήσω το περαιτέρω εν καιρώ ενώπιον του αρμοδίου Πολιτικού Δικαστηρίου.
- Προς απόδειξη της μηνύσεώς μου επικαλούμαι τα συννημένα έγγραφα.
- Επιφυλάσσομαι να προτείνω μάρτυρες, εν καιρώ το δέοντι και
- ζητώ, την εξετασή μου από ιατροδικαστή.
Πληρεξούσιο και αντίκλητό μου διορίζω το δικηγόρο Αθηνών Στάθη Μητσοκάλη (ΑΜ.ΔΣΑ 30735), οδός Φειδιππίδου αρ. 24
Αθήνα, 7-2-2011
μετά τιμής,
η εγκαλούσα - μηνύτρια
Μαρία – Μαγδαληνή Χατζηαθανασίου
